Jednym z zarzutów, z którymi często spotyka się twórczość Roberta Jordana, jest niezwykłe przywiązanie do drobiazgów. Dotyczy to zarówno ubiorów, jak i szczegółów krajobrazu. Rzecz to o tyle niezwykła, aby mężczyźnie chciało się opisywać takie rzeczy jak plisy czy koronki. Nie można ukryć jednak, że Robert Jordan robił to doskonale. Może i wydłużało to fabułę i mogło czasem nużyć, tym nie mniej, gobelin jaki malował dzięki takim drobiazgom był monumentalny.

Każda kraina w Kole Czasu ma swój odrębny styl i cechuje się odrębną modą i wzorem urody. Będą opisywane w poszczególnych publikacjach o państwach. Jest jednak kilka przedmiotów i cech charakterystycznych, które zasługują na osobny artykuł.

Arafel

Arafel – Źródło

Szczególne miejsce w serii zajmują warkocze. W Dwóch Rzekach są znakiem, że dziewczyna dorosła i dojrzała już do małżeństwa. Warkoczyki charakteryzują również modę Tarabon, gdzie kobiety zaplatają włosy w mnóstwo małych warkoczyków. W Arafel mężczyźni zaplatają włosy w dwa warkocze, które przyozdabiają dzwoneczkami.

W Seanchan służba Krwi goli połowę głowy, a włosy na drugiej połowie zaplata w warkocz. Aielowie zaplatają dwa warkocze małym dziewczynkom, przyozdabiając je kokardami. Aby ukarać niesforną uczennicę Mądre, często każą zaplatać włosy na taką modłę. Ma to dowieść że uczennica jest dziecinna i powinna zacząć zachowywać się jak dorosła kobieta.

W Malkier też obowiązywała tradycja związana z warkoczami. Młody chłopak od urodzenia miał obowiązek zapuszczania włosów, gdy osiągnął wiek męski, jego caineira – pierwsza kobieta z którą spędzał noc, zaplatała jego włosy w warkocz daori i obcinała. Był to znak że chłopak stał się mężczyzną. Do póki caineira nie oddała mężczyźnie takiego warkocza, miała nad nim pełną władzę.

Harriet McDougal w 'płaszczu barda

Harriet McDougal w ‚płaszczu barda’ Photo: Leslie Pratt Thomas

Niezwykłą częścią garderoby jest wielokolorowy płaszcz noszony przez bardów. Jest obszerny, uszyty z setek kolorowych łatek. Kawałki materiału powiewają na wietrze, a sam płaszcz jest ciepły. Znajduje się w nim wiele kieszonek i schowków, dzięki którym praca i sztuczki kuglarskie stają się prostsze. Harriet McDougal, sprzątając szafę po śmierci męża, nie wiedziała co ma zrobić z dziesiątkami jego krawatów. Jej przyjaciółka uszyła z nich kaftan.

Płaszcz Strażnika

Płaszcz Strażnika

Kolejnym ciekawym płaszczem, jest okrycie Strażników. Jest to płaszcz uszyty ze specjalnego materiału, który zniekształca i odbija światło, sprawiając że osoba ją nosząca jest praktycznie niewidoczna. Materiał ten był znany już w Wieku Legend, choć wtedy służył tylko jako nietypowa ozdoba. Obecnie wykorzystywany jest przez Strażników i jest niezastąpiony przy kamuflowaniu się. Wytworzyć go można jedynie za pomocą ter’angreala, który znajduje się w Tar Valon.

W ubiorze Aielów znajdujemy dwa ciekawe elementy. Jednym jest shoufa. Jest to czarna zasłona, którą zaciągają na twarz wojownicy Aielów gdy ruszają do boju, albo gdy chcą kogoś zabić. Przez ten szczegół, Aielów często określa się mianem – zamaskowana śmierć. W użyciu u Aielów znajduje się również Cadin’sor, ze Starej Mowy – strój roboczy. Jest to odzienie w które ubierają się wszyscy Aielowie, ale przede wszystkim wojownicy. Utrzymany jest w tonacji brązów i beżów, aby łatwo kamuflować się na suchych terenach Pustkowia. Wojownicy Aielów nie noszą żadnych ozdób, w przeciwieństwie do pozostałych członków tej społeczności. Aielowie uwielbiają złoto i uwielbiają się nim obwieszać, szczególnie handlarzy Aielów poznać można po kilogramach złotych łańcuchów powieszonych na szyi.

Aiel by Sarah Ellerton

Aiel by Sarah Ellerton

Innymi zasłonami, choć o zupełnie innym przeznaczeniu, są zasłony używane w Tarbonie. Zakrywają nosy i usta i są półprzeźroczyste. Ciekawą rzeczą, że noszone są również przez mężczyzn, co w połączeniu z sumiastymi wąsami, które są tam modne, wygląda co najmniej dziwnie.

„Lan powiedział mi kiedyś, że Malkier żyje tak długo, dopóki choć jeden mężczyzna nosi hadori na znak, że będzie walczył z cieniem. Tak długo jak kobiety noszą Ki’sain na znak, że będą wysyłać synów do walki z Cieniem”- Nyneave al'Mera

Hadori – cieńka, skórzana plecionka noszona na czole i spinająca włosy, którą noszą wojownicy Malkier. Hadori jest wręczane chłopcu, który staje się mężczyzną, na znak, że jest już wojownikiem i może walczyć na równi z pozostałymi wojownikami Malkieri. Po śmierci chowa się ich z hadori na czole.

Kobiety Malkieri noszą Ki’sain – jest to mała kropka wymalowana na czole, ma przedstawiać światu ich stan cywilny. Niebieska kropka dla panny, czerwona dla mężatki i biała dla wdowy.

Kesiera – kolejny ciekawy akcent mody. Kesiera to cieńki łańcuszek z kryształem, który noszą kobiety na głowie. Łańcuszek spina włosy, a kryształ ma znajdować się na czole. Jest to przedmiot pochodzący z Cairhien, choć spotykamy się z nim tylko w przypadku Moiraine, która często go nosiła. Mimo że był to tylko zwykły kamień, Moiraine używała go do podsłuchiwania osób które znajdowały się w dużej odległości od niej.

Szal Aes Sedai

Szal Aes Sedai

Szal – to najważniejszy element ubioru Aes Sedai. Kobieta po przejściu ostatnich testów, otrzymuje szal co jest znakiem, że jest pełnoprawną Siostrą. Nowo wybrane siostry nie rozstają się ze swoim szalem, wynika to z dumy że udało im się osiągnąć cel do którego dążyły nie raz, wiele lat.

Szal jest trójkątnym kawałkiem białej tkaniny, obszyty długimi, jedwabistymi frędzlami w kolorze Ajah. Na plecach wyszyty jest płomień Tar Valon, również w odpowiednim kolorze. W przypadku Białych Ajah płomień Tar Valon obszyty jest czarną nicią. Poza oficjalnymi spotkaniami, szale nie są jednak noszone cały czas. Jest to raczej symbol, który ma podkreślić status Aes Sedai. Drugi ważny atut Aes Sedai to pierścień z Wielkim Wężem, dostają go już Przyjęte ale nosić go muszą na trzecim palcu lewej ręki. Dopiero gdy kobieta zdobędzie szal, może go nosić dowolnie, lub ściągnąć z palca, jeśli sytuacja tego wymaga.

Obóz Tuatha’anów

Obóz Tuatha’anów

Ciekawymi ubiorami mogą się również poszczycić Tuatha’anowie. Lud Wędrowców cechuje się wielkim zamiłowaniem do wszelkiej kolorystyki. Im bardziej jaskrawe i kłujące w oczy tym lepiej. Tą cechę mają zarówno kobiece spódnice i bluzki jak i męskie ubiory.

W Ebou Dar panuje zwyczaj, że kobieta nosi na szyi zawieszony sztylet. Nóż jest wręczany podczas ceremonii małżeńskiej przez męża i zgodnie z tradycją może być użyty jeśli mężczyzna kiedykolwiek rozczaruje swoją żonę. Sztylety inkrustuje się kamieniami szlachetnymi, bądź zwykłymi szkiełkami gdy rodzina jest biedniejsza, a ich kolor zależy od kilku czynników. Kamień biały, jeśli kobieta urodzi syna, czerwony jeśli córkę. Ich ustawienie mówi czy dziecko żyje, czy umarło i w jaki sposób, jeśli zginie w pojedynku, dodaje się czerwony kamień, jeśli w inny sposób – czarny. Kobiety w Ebou Dar noszą głęboko wycięte suknie, aby było widać noże. Jeśli kobieta go nie posiada, to znaczy że jest samotna. Powiedzenie ‘wesprzyj się na nożu’ oznacza, aby czuć się swobodnie podczas spotkania i mówić szczerze.

O czymś jeszcze zapomniałam? Jakiś szczegół który mi umknął? Możecie pisać w komentarzach…

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Podziel się: